18 maj 2026
Në kontekstin dixhital të luftës së informacionit, propaganda kërkon më shumë sofistikim dhe stimulim emocional. Strategjia e “viktimizimit” e Serbisë përdor atribuim të rremë, “akuza pasqyruese” dhe fabrikim kërcënimesh, duke synuar manipulimin e së vërtetës. Përmes projeksionit dhe amplifikimit në media, komunikimi i saj strategjik përbëhet nga mobilizimi i brendshëm, konfuzioni ndërkombëtar dhe “gabimi” i supozuar i NATO-s, me qëllim legjitimimin e militarizimit të saj dhe minimin e Republikës së Kosovës.
Atribuim i rremë për efekt më të madh
Në një kohë kur Shtetet e Bashkuara po e bëjnë rrugën drejt paqes në Ballkan më të qartë përmes integrimit të Kosovës në NATO, Serbia falsifikon deklaratat e një amerikani në mënyrë që të forcojë narrativën e saj anti-NATO. Duke raportuar mbi podkastin e fundit “Perspektivat” nga Cedomir Antiç në K1, ku paraqitet ish-ambasadorin e SHBA-së në Serbi, William Montgomery, dhe gruaja e tij Lynn, Blic.rs ia atribuoi gabimisht atij pozicione përmes titullit: “Ne të gjithë bëmë gabime: William Montgomery mbi bombardimet e NATO-s dhe Kosovën”. Ky artikull, i përforcuar më vonë nga media të tjera serbe, askund në tekstin e tij nuk përmban një deklaratë të tillë nga ish-ambasadori, i cili e identifikon qartë Millosheviqin si përgjegjës.
“Retorika e tij nacionaliste me deklaratën e famshme ‘Askush nuk guxon të të prekë’, heqja e autonomisë, mbyllja e shkollave dhe represioni ndaj shqiptarëve janë arsyet që më vonë çuan në luftën guerile”, deklaroi ambasadori, ndërsa e përshkroi si “çmenduri” deklaratën e të dërguarit amerikan Gelbard, i cili e kishte etiketuar UÇK-në si “organizatë terroriste” ( 23.02.1998 ).
Montgomery rrëfeu gjithashtu përpjekjet e tij të pasuksesshme në atë kohë, si dhe masakrën e Reçakut, e cila u përhap me shpejtësi në të gjithë botën dhe përfundimisht çoi në fillimin e bombardimeve. Ai e quajti këtë një “rezultat të keq” në kontekstin e dështimit të përpjekjeve ndërkombëtare për të ndaluar Millosheviqin. Bombat si mjet i fundit, jo si një “padrejtësi” apo pranim i keqbërjes.
Prandaj, titulli “Të gjithë bëmë gabime” përfaqëson një inkuadrim strategjik të bisedës me diplomatin amerikan, duke përdorur atribuime të rreme në shërbim të konfuzionit dhe perceptimit publik në lidhje me “të drejtën” e supozuar të Serbisë, e cila supozohet se tani “pranohet” edhe nga vetë amerikanët.
Ky është një nënprodukt i komunikimit strategjik të Serbisë brenda kornizës së “viktimizimit”, e cila përdor “padrejtësinë e Perëndimit” për t’u liruar nga përgjegjësia për krimet dhe gjenocidin në Kosovë.
Fabrikimi i “Kërcënimit” në Prishtinë
Narrativa e “agresionit” të mëparshëm të NATO-s dhe “kërcënimit” aktual nga aleanca Kosovë-Shqipëri-Kroaci rafinohet më tej duke shpërfillur dy shtete anëtare të NATO-s dhe duke dhënë alarmin se “ Prishtina po pret sinjalin për të filluar agresionin ” kundër Serbisë. Duke e paraqitur forcimin e kapaciteteve ushtarake të Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) si “militarizim të kryer prej vitesh nga Rexhep Tajip Erdogan”, gazetari i Politikës, Dejan Spaloviq, arrin në përfundimin se “veprimet ofensive po përgatiten sapo të marrin ‘dritën jeshile’ dhe rrethanat ndërkombëtare ta lejojnë këtë”.
Ai e “bazon” këtë në marrëveshjen e bashkëpunimit financiar ushtarak ( Telegrafi, 05.05.2026 ), si vazhdim i marrëveshjes kornizë ( Agjencia Anadolu, 02.04.2024 ) që mundësoi investime strategjike, marrëveshje të tjera dypalëshe (pa i specifikuar ato), pjesëmarrjen e FSK-së në misione ndërkombëtare dhe rritjen e buxhetit ushtarak, duke i etiketuar të gjitha si një “kërcënim në rritje për paqen”. Ai e di që analiza e tij nuk ka bazë, por objektivat politike kërkojnë një interpretim të tillë.
Si produkti më i ri i strategjisë së “viktimizimit”, alarmizmi i Spaloviqit synon të devijojë të vërtetën rreth Kosovës së pavarur, të kamuflojë militarizimin e Serbisë ( kryesisht nga Rusia dhe Kina ) dhe të inkurajojë mobilizimin nacionalist të opinionit publik. Jashtë kornizës së gjatë anti-NATO, tani të plotësuar me “kërcënimin” e “rrethimit” të Serbisë, qasja e tij thjesht do të pasqyronte dëshpërimin. Megjithatë, sipas logjikës së “akuzave pasqyruese”, e cila shpjegon qëllimet e fshehura të Serbisë, mesazhe të tilla sinjalizojnë afërsinë shqetësuese të rrezikut.
Një gazetar tingëllon më “neutral” në raste të tilla, pavarësisht se “harron” qëllimisht se Kosova është një shtet sovran i konfirmuar nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë ( GjND, Opinion Këshillues, 22.07.2010 ); se Rezoluta 1244 mbetet peng i rivaliteteve gjeopolitike në Këshillin e Sigurimit dhe shfrytëzohet nga Serbia si një mjet për ta mbajtur çështjen “të hapur” në OKB ( Asllani, 2025 ); dhe se FSK është një forcë ushtarake standarde e NATO-s, e konsideruar si një faktor paqeje përkrah aleatëve në misionet ndërkombëtare dhe gjithashtu e furnizuar nga Shtetet e Bashkuara (Radio Evropa e Lirë, 14.05.2026 ). Megjithatë, roli i SHBA-së në këtë “militarizim” të supozuar nuk përmendet askund në këtë “analizë”.
Kjo do të thotë që komunikimi strategjik i Serbisë ka projektuar një dimension tjetër përmes Turqisë dhe Presidentit Erdogan: nëntekstin e një “kërcënimi islamik” si një element për nxitje emocionale dhe fetare. Megjithatë, përfundimi i Spaloviqit se “Kosova po pret sinjalin” është thjesht një përsëritje e mprehur e narrativës së përsëritur të Vuçiqit se “ata po presin momentin e duhur” ( B92, 12.03.2026 ). Është një “gazetar” që godet krahun tjetër të NATO-s pasi sulmon thelbin e saj përmes trillimeve të djeshme të bëra në emër të ish-ambasadorit të SHBA-së në Serbi, William Montgomery.